The Cry blijft tot op heden een unieke mini-serie die in 2018 op BBC One werd uitgezonden. Er is geen seizoen 2 officieel aangekondigd door de BBC of de producenten. Het verkennen van de achtergronden van deze productie houdt in dat we terugkijken op wat het eerste seizoen zo bijzonder maakte in het landschap van de Britse psychologische thriller, en begrijpen waarom de vraag naar een vervolg zo hardnekkig terugkomt.
Niet-lineaire narratie en parallel montage in The Cry
De narratieve structuur van The Cry is gebaseerd op een procédé dat zelden zo ver wordt doorgevoerd in een mini-serie van vier afleveringen: een parallelle montage tussen drie verschillende tijdsperiodes. Het verhaal wisselt af tussen het leven van het paar in Schotland vóór hun vertrek, het verblijf in Australië waar de verdwijning van de baby plaatsvindt, en de rechtbankscènes die volgen op de tragedie.
Deze constructiekeuze dient niet alleen de spanning. Het maakt het mogelijk om de psychologische tekortkomingen van Joanna in fragmenten te onthullen, waardoor de kijker gedwongen wordt de emotionele chronologie van het personage te reconstrueren. De abrupte overgangen tussen de tijdslijnen, zonder duidelijke geluids- of visuele overgangen, vormen een montagekeuze die breekt met de conventies van het genre.
Bij het verkennen van de achtergronden van The Cry seizoen 2, blijkt dat deze benadering centraal staat in de discussies over een mogelijke verlenging van de serie.
Jenna Coleman: compositie en geïnternaliseerd spel in The Cry
Het werk van Jenna Coleman in de rol van Joanna valt op door een geïnternaliseerd spelregister, ver weg van de gebruikelijke demonstratieve prestaties van de tv-thriller. Coleman draagt de bijna volledige dramatische spanning zonder gebruik te maken van vocale uitbarstingen of fysieke confrontaties.
De regie geeft de voorkeur aan langdurige close-ups van Colemans gezicht, die micro-expressies vastlegt die de geleidelijke dissociatie van het personage vertalen. Dit apparaat vereist een technische beheersing die Coleman al had ontwikkeld in haar rollen voor Doctor Who en Victoria, maar die ze hier naar een meer naturalistisch register duwt.
Een casting bedacht voor het contrast
Geconfronteerd met Coleman, belichaamt Ewen Leslie Alistair met een berekende terughoudendheid die een constante discrepantie creëert. Alex Dimitriades completeert een casting waarin elke acteur speelt met het vasthouden van informatie in plaats van met blootstelling. De spanning ontstaat uit wat de personages niet zeggen, een schrijfprincipe dat door de vier afleveringen heenloopt.
Adaptatie van de roman van Helen FitzGerald: wat de serie wijzigt
The Cry is aangepast van de gelijknamige roman van Helen FitzGerald. De televisiebewerking maakt verschillende significante keuzes ten opzichte van het oorspronkelijke materiaal:
- De roman volgt een meer klassieke voortgang, terwijl de serie een gefragmenteerde montage tussen drie tijdperken aanneemt, wat de ambiguïteit rond Joanna’s schuld versterkt
- Het personage van Alistair wint aan complexiteit op het scherm dankzij toegevoegde scènes die zijn geleidelijke manipulatie van het mediaverhaal onthullen
- De rechtbankscènes, die in deze vorm afwezig zijn in de roman, worden het belangrijkste narratieve kader van de serie en structureren de onthulling van de wendingen
FitzGerald heeft sindsdien aan andere televisieprojecten gewerkt. De politieserie Two Birds, waaraan ze als auteur is verbonden, is een aparte productie en geen vervolg op The Cry.
Waarom er geen seizoen 2 van The Cry is bevestigd
The Cry is vanaf het begin ontworpen als een beperkte serie. De roman van FitzGerald biedt een afgesloten verhaal, en de resolutie van seizoen 1 laat geen open verhaallijn achter. De BBC heeft nooit gecommuniceerd over een vernieuwing, en recente uitzendschema’s blijven de serie als een werk in één seizoen vermelden.
De verwarring rond een mogelijk seizoen 2 komt gedeeltelijk voort uit de toename van streamingplatforms. Afhankelijk van de regio’s verschijnt The Cry onder verschillende titels (sommige catalogi geven expliciet “Staffel 1” of “Saison 1” aan), wat ten onrechte de indruk wekt dat er een vervolg bestaat of gepland is.
De zaak Jenna Coleman na The Cry
Sinds 2018 heeft Coleman verschillende projecten gedaan zonder terug te keren naar deze rol. Recente castinglijsten geven geen betrokkenheid van de actrice aan voor een herneming van het personage van Joanna. Haar loopbaan na The Cry richt zich op producties waar ze hoofdrollen vervult, wat de status bevestigt die de mini-serie haar heeft gegeven in het landschap van de Britse series.
Britse psychologische thriller in streaming: waar The Cry te zien is
De beschikbaarheid van The Cry varieert per land en licentieovereenkomsten. In Frankrijk werd de serie uitgezonden op M6. Deze toegankelijkheid helpt om de interesse van het Franstalige publiek voor de serie te behouden, meerdere jaren na de oorspronkelijke uitzending.
Op de internationale markt staat de serie in de catalogi van verschillende streamingdiensten onder variabele voorwaarden. Controleer de lokale beschikbaarheid is noodzakelijk voordat je begint met kijken, aangezien de uitzendrechten regelmatig veranderen.
The Cry blijft een schoolvoorbeeld in de productie van spannende mini-series: vier afleveringen, een beperkte cast, een ambitieuze narratieve structuur en geen concessies aan het lange formaat. De afwezigheid van seizoen 2 is geen tekortkoming, het is het teken van een project dat is bedacht voor zijn densiteit in plaats van voor zijn levensduur.
